.

multilog

2008-03-06T06:46:00.000-08:00

Ακόμα χειρότερος από τον ηλίθιο είναι αυτός που αναγνωρίζει τον ηλίθιο και τον επικροτεί.

Ο κόσμος ταυτίζει το τραγούδι με τη μουσική, επειδή ξέρει μόνο να τραγουδά.

Έλκονται απ’ το χαζοχαρούμενο επειδή δεν είναι ούτε χαζοί ούτε χαρούμενοι.

Ο ψεύτικος μοιάζει με αληθινό. Ο αληθινός μοιάζει με προβληματικό και ποτέ με αληθινό. Ο ψεύτικος δεν μοιάζει με προβληματικό. Ο άνθρωπος απεχθάνεται το προβληματικό, απεχθάνεται το αληθινό και αγαπά το ψεύτικο. Πολλές φορές δεν γνωρίζει ότι είναι ψεύτικο. Άλλες φορές το γνωρίζει, αλλά δεν βλέπει κάτι κακό σ’ αυτό.

Ο άνθρωπος ξέρει ότι ξέρει λίγα και φωνάζει σίγουρος για τα πάντα.

Ο φοβισμένος φοβάται επειδή δεν έχει δει την απειλή. Ο άφοβος δεν φοβάται επειδή την έχει δει. Ίσως η απειλή να είναι η ιδέα της.

Πιέζοντας τις ιδέες σου να βγουν τις συμπιέζεις και τις λιώνεις.

Οι μεμονωμένες φράσεις δεν είναι έλλειψη ιδεών, αλλά ολοκληρωμένες ιδέες.

Αυτό που γίνεται εδώ δεν συμβαίνει στην πραγματικότητα.

Δεν υπάρχει πραγματικότητα, αν δεν υπάρχει πράγμα.

Πράγματι, υπάρχει η οντότητα;

Αν ο σκύλος δεν γάβγιζε, ίσως να νιαούριζε. Ίσως και να έκανε και κάτι άλλο.

Οι ανίδεοι βρίσκονται σ’ αυτόν τον κόσμο. Οι μη ανίδεοι βρίσκονται στον youknowwho.

«Οι τρύπες δεν υπάρχουν»

Δεν υπάρχεις.

Ο Θεός έφτιαξε Αδάμ-Εύα σε αναλογία 10/1. Ο άντρας πρέπει να είναι 10 φορές πιο ογκώδης της γυναίκας. Αυτά που βλέπετε γύρω σας είναι μεταλλάξεις και αιρέσεις.

Η ρωμαιοκαθολική εκκλησία είναι ο εξευγενισμένος ορισμός των συνουσιών Ρωμαίων πολιτών και καθολικών παπών. Το μαρτυρά και το σταυρωτό ξύλο.

to be continued

2008-01-24T04:49:00.000-08:00

Και ο δάσκαλός του ήταν ζωντανός όπως παλιά. Δάσκαλος, προπαντός φίλος, απ’ τους λίγους που είχε στην ξένη πόλη. Ζωντανός χάρις στον νέο εγκέφαλο, το νωτιαίο μυελό, τα άκρα, μερικά κομμάτια κρανίου και όλες τις απαιτούμενες αντικαταστάσεις από ξένα σώματα - αλλά ζωντανός. Τού αρκούσε που κοίταζε το γνώριμό του πρόσωπο - το μόνο γνώριμο στο νέο κατασκεύμασμα. Ο φίλος του, βέβαια, δεν μπορούσε να συζητήσει τα ίδια θέματα με παλιά, ούτε καν να αρθρώσει λέξεις. Ούτε περπατούσε σταθερά, αλλά δεν είχε την απαίτηση από ένα -έστω και τόσο προσεκτικά- συναρμολογημένο σώμα να κινείται τέλεια. Ο φίλος του, όσο προβληματικός κι αν ήταν, τον κοίταζε ξανά. Αν και, το βλέμμα του ήταν λίγο διαφορετικό - ίσως.

Και σιγά σιγά άρχισε να θυμίζει φυσιολογικό άνθρωπο. Εγκατέλειψε το εργαστήριο, ξέφυγε από την κουραστική αφοσίωση του δημιουργού του, βγήκε στην πόλη, έφαγε, συζήτησε, αλλά πάντα σαν και όχι ως άνθρωπος. Ήταν μια απομίμηση του φίλου του, του ανθρώπου. Και η απομίμηση είναι μίμηση, σχεδόν «είναι». Είναι κάτι λοιπόν;

Είναι ζήλεια για το είναι, το μίσος για τον υπαίτιο. Ο φίλος του θέλει να τον εκδικηθεί. Σκοτώνει τους γονείς του, τα παιδιά του, τη γυναίκα του, αφανίζοντας όλη την οικογένεια Frankenstein, όσο ο δημιουργός βλέπει τον ξένο φίλο του να τον καταστρέφει.

Ο Λάζαρος είναι νεκρός. Ο Λάζαρος είναι νεκρός.

2008-01-10T11:57:00.000-08:00

Tha stamatisi pote afto to pexnidi?

Μπριδ.

2008-01-04T01:07:00.000-08:00

Cherchez l' awesome

"awesome."

" awesome! :)"

"Wow! Awesome!"

"Hey, man. That's Awesome."

2007-12-06T16:57:00.000-08:00

Τι βολικά αυτά τα λεωφορεία, ρε. Φαντάσου να έρχονταν και στην ώρα τους.

Δεν πρόκειται να έρθουν στην ώρα τους. Πάντα θα φαντάζεσαι τα λεωφορεία να έρχονταν στην ώρα τους. Πάντα θα είναι βολικά, αλλά όχι αρκετά.

(Τι παραβολές και μαλακίες;)

Τι ωραία που παίζω πιάνο. Φαντάσου να έκανα και μαθήματα.

2007-11-21T16:55:00.001-08:00

Χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα.
Αλλά πώς να δεις το αστείο; Όλα στα σοβαρα τα βλέπεις.

2007-11-05T14:35:00.000-08:00

Γιατί;

ξανάπαλιν

2007-10-27T06:13:00.000-07:00

Λούζει τα μαλλιά. Πλένει το σώμα.

Καινούρια παπούτσια. Καινούρια μπλούζα.

Καθρέφτης. Όλα πιο όμορφα από ποτέ.

Βγαίνει από το σπίτι. Αυτοπεποίθηση.

Καινούρια παπούτσια. Καινούρια μπλούζα.

Καινούριος αέρας. Καινούριος εαυτός.

Μοναδικό. Μοναδικό.

Το Κέντρο. Το Κέντρο.

"Γεια". "Γεια".

"Σε θέλω". "Κι εγώ".

"Είσαι μοναδικός". "Είσαι μοναδική".

Εσοχή. Εξοχή.

Μοναδική Εσοχή. Μοναδική Εξοχή.

Πάντα Εσοχή. Πάντα Εξοχή.

Καινούρια παπούτσια. Καινούρια μπλούζα.

Καινούριος αέρας. Καινούριος εαυτός.

"Γεια σου. Με λένε ". "Γεια σου. Εμένα "

Μοναδική. Μοναδικός.

Πάντα. Πάντα.

"Who controls the jazz?"

2007-10-07T08:12:00.000-07:00

Δεν ήθελαν να μιμηθούν τον Coltrane και την band του. Ήταν μια αυτόνομη κουαρτέτα που έπαιζε με έμπνευση τον Coltrane, βγάζοντας τη δική της μουσική. Άλλωστε, το να μιμείσαι κάτι λαμπερό που σε φωτίζει αφαιρεί ακόμα περισσότερη λάμψη από σένα.

Στους τοίχους του jazz upstairs ζωγραφιές με κιμωλία, πολλά μικρά πορτοκαλί φωτάκια , τα ποτήρια από το μπαρ ήταν το άτυπο μεταλλόφωνο των μουσικών, ο πιανίστας να παίζει γρήγορα κομμάτια με αργές κινήσεις και να παίζει ο πιανίστας και το πιάνο να ακούγεται και το κόντρα μπάσσο να ακούγεται και να ανακαλύπτω: Δεν είναι τελικά το πιάνο που με γοήτευε στην κλασσική τζαζ, αλλά το κόντρα μπάσσο. Το μπάσσο, βέβαια, με τη συνοδεία των υπολοίπων. Μιλάω για τον συνδυασμό του μπάσσου με τα υπόλοιπα όργανα και για την ανάδειξή του μέσα από τη συνεργασία. Απλώς το συγκεκριμένο όργανο είναι το συμπυκνωμένο κομμάτι της υπόθεσης: Βγάζει αφηρημένο ήχο με συγκεκριμένο ρυθμό. Δίνει ρυθμό μαζί με τα drums, αλλά έχει μελωδία. Και παρά την πολυμορφία του αυτή, δεν είναι φτωχό και δεν δίνει την εντύπωση του «πολλά σε ένα». Αλλά δεν υποτιμώ τα άλλα όργανα. Τα θεωρώ, όμως, αυτόνομα. Και αναπόσπαστα. Εννοείται ότι το χαριτωμενο swing δίνεται από το πιάνο, ότι τα πιατίνια χαϊδεύουν το αυτί ως ένα αρχέτυπο cool βηματισμού και ότι το σαξόφωνο είναι το συναισθηματικό -για μένα το αισθησιακό και σεξουαλικό – τμήμα, αφού ο ήχος του είναι η μελωδοποιημένη ανάσα του παίκτη.

Ήταν η ομορφότερη είσοδος στα 18^α γενέθλιά μου. 12 και κάτι το βράδυ με το κρεμώδες ποτό και τα παγάκια στο στόμα, η φίλη και οι φίλοι, ακόμα και η κάπνα. Το candy man πονεμένο τραγούδι, ο Coltrane διαβητικός να αποφεύγει τα γλυκά που τόσο αγαπούσε. Αυτό το πικρόγλυκο το έβγαλε στο κομμάτι του. Ένα κομμάτι που δεν είχα ακούσει και το βρήκα σαγηνευτικότατο, ένα μερικό alter ego, μπήκε στην κρυφή της λίστας των κομματιών μου.

Η βραδιά έκλεισε με το Pc man, ένα κομμάτι δυναμικό, καθόλου αργό και καθόλου γρήγορο. Ο σαξοφωνίστας καταϊδρωμένος σόλαρε για τελευταία φορά στον χώρο αυτό, ύστερα από συναυλία 5 ημερών. Στο τέλος του κομματιού, όπου γκάζωσαν όλοι, κοιτάζονταν και γέλαγαν. Μόλις τελείωσε και το κομμάτι αυτό, ο σαξοφωνίστας συνόδευε το play back που ακουγόταν στο bar για καληνύχτα. Ο εναπομείναντας κόσμος μαζεύτηκε στο μπαράκι στο βάθος. Εκεί και ο drummer, να μιλά με άλλους για να οργανώσουν μία τζαζ βραδιά πιο light από αυτή, για να μαζέψουν κόσμο. Ωραίο και άσχημο πάνε πακέτο. Όπως το φως και το σκοτάδι.

Με τον σαξοφωνίστα που μίλησα δεν κατάφερα να μιλήσω. Δεν ήξερε αγγλικά και εγώ κατάλαβα αργά ότι ήταν Γάλλος για να τον ρωτήσω απλά πραματάκια στα γαλλικά. Και γελούσαμε και οι δύο που δεν καταλαβαίναμε τι λέγαμε.

Κατάλαβα ότι το σαξόφωνό του ηταν από το 1940.

μεν-δε-αντιμεν-αντιδε-αντι-αν

2007-10-01T05:00:00.000-07:00

«Πρέπει να αποφεύγουμε το αφηγηματικό. Η αφήγηση σκοτώνει την τέχνη, παρουσιάζει συγκεκριμένα το τι συμβαίνει και αυτό καταστρέφει το χάος της πραγματικότητας», λέει ο ζωγράφος Ντίκος Βυζάντιος.

«Η απεικόνιση παγώνει την κίνηση, τη χρωματίζει και παρουσιάζει ένα συμβάν σχεδόν υποκειμενικά. Τα χρώματα ενός πίνακα προκαταλαμβάνουν τον θεατή και σκοτώνουν το χάος που χαράζει η υποκειμενικότητα », θα μπορούσε να πει ένας μη ζωγράφος.

«Έχουμε ένα συμβάν μπροστά στα μάτια μας. Το αντιλαμβανόμαστε με τις πέντε μας αισθήσεις. Αν επιχειρήσουμε να το αποτυπώσουμε, περιορίζουμε τουλάχιστον μία από τις πέντε αισθήσεις. Αυτόματα περιορίζεται και το συμβάν. Η τεχνη περιορίζει τις αισθήσεις, περιορίζει το συμβάν, άρα σκοτώνει και το χάος της πραγματικότητας », θα μπορούσε να πει ένας παρατηρητής.

«Η τέχνη στηρίζεται στην περιγραφή του συμβάντος. Αλλά δεν μπορεί να γίνει πραγματικότητα, δεν έχει πέντε αισθήσεις. Άρα η τεχνη προσεγγίζει την πραγματικότητα, χωρίς να τη φτάνει ποτέ», θα μπορούσε να πει ένας άλλος παρατηρητής.

«Η πραγματικότητα είναι χαώδης, θα μπορούσαμε να τη θεωρήσουμε ως κάτι το άπειρο. Το άπειρο κατανοείται μέσα από κάποιο όριο. Η πραγματικότητα θέλει ένα όριο για να κατανοηθεί. Η τέχνη προσεγγίζει την πραγματικότητα. Άρα η τέχνη είναι ένα μέσο κατανόησης της πραγματικότητας», θα μπορούσε να πει ένας άλλος παρατηρητής.

«Το όριο μόνο πλησιάζει. Ποτέ δεν ταυτίζεται με το άπειρο. Η πραγματικότητα δεν γίνεται να κατανοηθεί πλήρως μέσα από την τέχνη», θα μπορούσε να πει ένας άλλος παρατηρητής.

«H τέχνη δεν προσεγγίζει απαραίτητα την πραγματικότητα, αλλά κάποια πραγματικότητα. Είναι σαν να σκοτώνουμε τη φαντασία», θα μπορούσε να πει ένας άλλος παρατηρητής.

«Α», θα μπορούσε να πει ένας άλλος παρατηρητής.

2007-09-26T13:53:00.000-07:00

Πίσω, ρε. :)

Μπακ του νετ.

A D S L

Coming soon...

Model 2216

2007-08-14T07:48:00.000-07:00

Μονολογώ με πίεση

καταπίεση

συναισθηματων και επιθυμιών

που στιβάζονται σε σκουπίδια συμπιεσμένα από το αποπνικτικό του χώρου.

«Γαμημένα, δεν πρέπει να σάς χρειάζομαι άλλο».

Έτσι τα λέω,

«γαμημένα»

τα κουρέλια όπου ξάπλωνα.

Τα μπίγω γερά μέσα στις βρώμικες σακούλες

εξακολουθώ να τα βρίζω

αυτά εξακολουθούν να μού φωνάζουν «μη»

όλοι εξακολουθούμε.

Και οι μνήμες εξακολουθούν

και τα χέρια εξακολουθούν να μπίγουν τα κουρέλια στα σκουπίδια.

Συνεχίζω να καλύπτω την αυθόρμητή μου σκέψη με φωναχτές βρισιές.

Είναι αυτό που λέτε «αυθυποβολή».

Ας πιούμε, τώρα, ένα τσάι.

Time

2007-07-12T05:43:00.000-07:00

Οδηγούσε από το μεσημέρι χωρίς συνοδηγό. Το αυτοκίνητο, ως παλιό, δεν ήταν για πολλά πολλά. Και ήλιος, ζέστη. Είχε κρεμάσει το χέρι της έξω από το παράθυρο και αυτό καιγόταν. Ο δρόμος, άλλωστε, ήταν μακρύς και ευθύς. Ίσως η ενόχληση του καψίματος να τής προκαλούσε κάποιο ενδιαφέρον.

Στον δρόμο δεν υπήρχαν αυτοκίνητα. Υπήρχαν, δηλαδή, αλλά ελάχιστα, και όταν εμφανιζόταν κάποιο, υπήρχε μια αλληλοκατανόηση μεταξύ των οδηγών. Αυτό φαινόταν, ο ένας κοίταζε τον άλλο με αχρωμάτιστη ευγνωμοσύνη.

Η πορεία ήταν πολύ συγκεκριμένη. Και το σκηνικό στη διαδρομή. Ο δρόμος –όπως ήδη είπα- ήταν μια μεγάλη ευθεία, με ξεθωριασμένες στροφές. Η ευθεία του δρόμου, ουσιαστικά, ήταν μια γκρίζα λωρίδα, χρώμα που δεν ταίριαζε με το ανοιχτό καφέ του φυσικού τοπίου.

Περίμενε πάλι να είναι μπερδεμένη, να θέλει να αφεθεί και να νιώσει για πολλοστή φορά ότι είναι η αδύναμη της υπόθεσης και η δικαιολογημενη. Αποφάσισε ότι πρέπει να το αλλάξει αυτό. Αποφάσισε, όχι απαραίτητα και κατάφερε. Ήταν στη φάση της εξέλιξης. Ίσως να είχε αρχίσει να ενοχλείται, ίσως και να ήθελε να αλλάξει κάτι.

Σκέφτηκε ότι πρέπει να αλλάξει το αυτοκίνητο και να αγοράσει καινούριο, ότι πρεπει να βρει δουλειά, ότι δεν θα μπορούσε ποτέ της να βγάλει τα λεφτά που ήθελε. Σκεφτόταν ότι το αυτοκίνητο κάνει τη δουλειά του, ότι το αυτοκίνητο ήταν του πατέρα της, ότι δεν συζήτησε ποτέ με τον πατέρα της.

Ποτέ της δεν θυμόταν να ενεργοποιήσει τον τηλεφωνητή όταν έφευγε από το σπίτι.

Η δύση είναι πάντα ήρεμη, όμως. Για αυτό και τότε τής άρεσε να οδηγεί. Η μέρα ήταν ενοχλητικά φανταχτερή και η νύχτα επικίνδυνη. Η νύχτα πάντα σε κάνει να νιώθεις το ίδιο δυνατός και αδύναμος. Η μέρα σε προσγειώνει απότομα. Η μέρα και η νύχτα πάντα τη δυσκόλευαν.

Πάντα θυμόταν τα γενέθλια του πατέρα της.
Ποτέ όμως δεν τού είπε χρόνια πολλά.
Επειδή πάντα ήθελε να τού το πει τρυφερά, επειδή πάντα ντρεπόταν, επειδή πάντα έλεγε «του χρόνου», επειδή ποτέ δεν κατάφερε να το πει «φέτος», επειδή ποτέ δεν επιστρέφει το «φέτος» όταν γίνεται «πέρσυ», επειδή ποτέ ξανά δεν θα υπάρξει «του χρόνου».

To μπαλκόνι

2007-07-05T11:20:00.000-07:00

Ξυπνούσε νωρίς κάθε πρωί, ξυπνούσε όταν ξημέρωνε, χωρίς να βάζει ξυπνητήρι. Σηκωνόταν από το κρεββάτι και τίναζε την ιδρωμένη της νυχτικιά, που είχε κολλήσει στη μέση της. Τα πόδια της πήγαιναν σαν μεθυσμένα μέχρι την τουαλέτα και μετά συνέχιζαν σταθερά προς την κουζίνα. Ετοίμαζε πρόχειρα τον καφέ της με τρεις κουταλιές ζάχαρη, έβγαινε έξω στο μπαλκόνι της και καθόταν στην καρέκλα.

Η καρέκλα ήταν λευκή και πλαστική, ήταν μια απλή καρέκλα. Τα πόδια της ακουμπούσαν πάνω στο πλαστικό και ίδρωναν, οι πατούσες της στηρίζονταν χαμηλά στα κάγκελα. Έσφιγγε τα μάτια της μέσα από τα γυαλιά της για να βλέπει καλύτερα μακρυά. Βέβαια, το μπαλκόνι της Μαρουδής βρισκόταν σχετικά χαμηλά, δεν χρειαζόταν και τόσο να σμίγει τα φρύδια της για να ξεχωρίσει τους περαστικούς στο βάθος. Από το ύψος ενός τυχαίου πρώτου ορόφου της περιοχής κοίταζε τον δρόμο, τα σκυλιά, τους ανθρώπους που γυρνούσαν από τα ψώνια και σίγουρα άμα την παρατηρούσες για ώρα, θα άκουγες σε συχνά διαστήματα

-Γεια σου, Μαρουδή.
-Ωπ! Πώς είσαι βρε Σοφία;
-Ε, καλά, μωρέ.Εδώ πέρα.
-Ε, τι να κάνουμε...Άντε γεια.
-Γεια. Χαιρετίσματα στον Κώστα.

Καθώς εφευγε αυτός που τη χαιρετούσε, η Μαρουδή τον κοίταζε μέχρι να εμφανιστεί ο επόμενος περαστικός και να επικεντρωθεί πάνω του. Παρατηρούσε αναλυτικά τον κόσμο, άλλωστε πάντα τής άρεσε να παρατηρεί τους ανθρώπους. Κοίταζε μέσα από τις γραμμές των καγκέλων τις γριές με τις σακκούλες και τις συνέκρινε με τον εαυτό της. Ένιωθε παντα νεότερη. Μετά τη σύγκριση, ερχόταν εκείνο το αμείληκτο μήπως.

Στο μπαλκόνι υπήρχε εκείνη η μικρή τηλεόραση. Ήταν μαύρη, γύρω στις 17 ίντσες, με πρίμο ήχο, και τσίριζε μόνη της, είτε η Μαρουδή ήταν εκεί είτε έλειπε.

Ναι, η Μαρουδή έδινε πολλές ώρες από τον εαυτό της στην τηλεόραση. Συνήθως την είχε συνοδευτικά ανοιχτή, καθώς έβλεπε έξω τη γειτονιά. Όταν παρακολουθούσε, μάλιστα, έπαιρνε και μαγειρεμένο φαγητό να μασουλάει. Τότε άκουγες το γαργαλιστικό και παχύ γέλοιο της να πνίγει τα σχόλιά της για αυτά που έβλεπε.

Κάθε μέρα άρχιζε με κατούρημα στην τουαλέτα και με κοίταγμα στους περαστικούς και με κουτσομπολιό και με τηλεόραση. Τελείωνε με εκείνη να αποκοιμάται στην καρέκλα του μπαλκονιού και με την τηλεόραση να βουΐζει μέχρι αργά. Η κάθε νύχτα έχανε τη μαύρη της φύση από εκείνες τις σπασμωδικές νευρικές εναλλαγές χρωμάτων των απανωτών εικόνων πάνω στο πρόσωπο της Μαρουδής.

Φοβάμαι τη Μαρουδή. Πάντα φοβόμουν τη Μαρουδή. Επειδή αυτή δεν ήταν πάντα έτσι...
Γιατί φοβάμαι τις πιθανές αλλαγές μου; Πάλι εγώ θα είμαι.

Περί ταινιών

2007-06-14T01:51:00.000-07:00

Καλύτερα να τις είχα δει ζωντανά, αλλά και στην ψόφια τους έκδοση παραμένουν ταινίες.

Αναφέρομαι σε τρεις, κατά τη σειρά που τις είδα: Hide & Seek/ Fight Club/ Dirty Pretty Things.

Στο Hide & Seek όλα τα εξωτερικά ήταν ευνοϊκά: Η σκηνοθεσία, η ερμηνεία των ηθοποιών, κάμερες, φωτισμοί, εικόνα και τα λοιπά. Αλλά για μένα ο εσωτερικός πυρήνας ήταν μισός. Το σενάριο ήταν απλοϊκό, αναμενόμενο, σχεδόν κλισέ. Ο Robert De Niro έπαιζε καλά, κάθε φορά εναρμονίζεται με τον ρόλο του, το ίδιο και η Dakota Fanning, το κοριτσάκι της υπόθεσης. Βέβαια, για ηθοποιούς των ικανοτήτων του De Niro η πλοκή ήταν θεματικά μίζερη, τον ρόλο του θα μπορούσε να τον έχει οποισδήποτε άνω των 45. Υπήρχαν μερικά θολά/χοντροκομμένα σημεία, που βέβαια δικαιολογούνται με την αφηρημένη επιλογή ενός διπρόσωπου πατέρα. Είναι ήδη δύσκολο ένας άνθρωπος να είναι δύο ταυτόχρονα, ας μην προσπαθήσουμε να το κάνουμε θνητό και κατανοητό.

Διπλό πρόσωπο έχουμε και στο Fight Club, αυτό του Edwart Norton και αυτό του Brad Pitt. Εδώ το διπλό δεν ήταν «χαβαλές να γίνεται», όπως στο Hide & Seek, αλλά ήταν ίσως η καλύτερη κατάληξη που θα μπορούσε να υπάρχει. Η συγκεκριμένη ταινία μπήκε στο πετσί του ανθρώπου. Ή ήταν το πετσί του ανθρώπου. Έδειχνε την τρέλα που κουβαλάμε ή και που δυνητικά κουβαλάμε, το πόσο εύκολα μπορούμε να φανατιστούμε, να τυφλωθούμε, να ξεφύγουμε, να χαθούμε. Η κυριαρχία της σάρκας, της πάλης, των φωνών και των αποχαυνωμένων βλεμμάτων ήταν μια μεθυστική ειρωνεία για το πόσο ζώα μπορούμε να είμαστε. Ήταν μια χαριτωμένη εισβολή στο ζώο του καθενός μας. Εξίσου χαριτωμένη εισβολή ήταν και οι απανωτές ψαγμένες ατάκες του Tyler (B.Pitt), που μάς ανεβοκατέβαζαν από το παρακμιακό στο διανοητικό.
Βέβαια, να πω ότι για να την εκτιμήσω την ταινία χρειάστηκε αυτή να περαστεί από δεύτερη ματιά.

Εδώ η Audrey Tautou, γνωστή από την Amelie και κατόπιν ευρέως κοινοποιούμενη μέσω του The Da Vinci Code, στην εικόνα-μοτίβο του “Dirty Pretty things” μού έδωσε την εντύπωση της πόρνης και στην πλοκή μετατράπηκε σε σεμνή μουσουλμάνα. Να πω βέβαια ότι την ταινία την περίμενα να κινείται γύρω από την πορνεία, αλλά το θέμα τελικά ήταν ο καθαρισμός των ξενοδοχειακών δωματίων ύστερα από παράνομες αφαιρέσεις οργάνων. Το σενάριο δεν διαφοροποιείται και πολύ από τα κλασικά για μετανάστες και κυνηγούς μεταναστών, αλλά είχε επιμέρους σημεία όπου φαινόταν ένα πολύ προσωπικό ύφος. Και οι ηθοποιοί, συν τον Chiwetel Ejiofor , μπορούσαν να περάσουν το συγκεκριμένο προσωπικό που ήθελαν ο σεναριογράφος (Steven Knight) και ο σκηνοθέτης (Stephen Frears).

Α-Β

2007-06-07T14:47:00.000-07:00

Πάλι γράφω
για να γκρινιάξω και να κλαφτώ
και πάλι φοβάμαι
ότι θα αποφύγω τον πυρήνα
[την αλήθεια δηλαδή]
ότι με συμβολισμούς και παραβολές
θα καταλήξω σε άλλα θέματα.
Διότι κάθε φορά
θέλω να ξεσπάσω
και αρχίζω από αυτό
και φθάνω να μιλάω
για μια πατούσα.
Κάθε φορά
φοβάμαι να εκτοξεύσω το πραγματικό
γιατί αυτό μπορεί να πέσει στα μάτια σου
και να καώ.
Κάθε φορά που γράφω για σένα
νομίζω πως με διαβάζεις στα κρυφά
και ότι βουβά με σχολιάζεις.
Μα εγώ φοβάμαι να με σχολιάζεις
και γι'αυτό αδειάζω αυτό εδώ
γεμίζοντάς το με ξέμπαρκα πραγματάκια
αντί να το γεμίζω
με ειλικρίνεια και θάρρος
[ίσως και θράσσος].
Αυτή τη φορά
ούτε θα εντυπωσιάζω για να εντυπωσιάσω
ούτε θα απολογηθώ για να μην με παρεξηγήσεις.
Αυτή τη φορά
θα πετάξω τη λάσπη σε μάτια ανοιχτά
που κλείνω όταν γράφω
δήθεν για να ονειροπολώ
αλλά στην ουσία
για να κρύβομαι σαν στρουθοκάμηλος.

Ας συλλάβω λοιπόν
την απόκρυφή μου σκέψη.
Αρχίζω σιγά σιγά
[δεν χρειάζεται βία άλλωστε]
να με αποκωδικοποιώ:

Το τραγούδι που ακούω μ' αρέσει και τελειώνει
σιγά σιγά κι αυτό.
Θέλω να προλάβω να γράψω μέσα στη διάρκειά του
αλλά δεν έχει νόημα να τρέξω
επειδή θα κουραστώ.

Μα, αν είναι δυνατόν,
να υπάρχουν σημεία τόσο δικά σου
σημεία θνητά, όμως, και αναλώσιμα
που τελειώνουν...
[όχι, όχι, δεν ήθελα να το πω έτσι.
Ας το πω τότε διαφορετικά].
Ξέρεις τι είσαι;
Στον νου μου, ξέρεις τι είναι η ανάμνησή σου;
Είναι ένας νεκρός
σε μία τρύπα στη γη.
Τώρα τον θάβουν.
Τού πετούν χώμα οι νεκροθάφτες.
Και ενώ σκεπάζεται από γη
εγώ τρέχω και τον ξεσκεπάζω
μην τυχόν και καλυφθεί οριστικά.
Αυτοί οι μαλάκες την είδαν για πλάκα
να σού πετούν χώμα
και να γελούν μαζί μου που σε ξεσκεπάζω.
Ίσως να είμαι κι εγώ μαλάκας
[που συνεχίζω]
γιατί τα νύχια μου μάζεψαν πολύ χώμα
και,
εντάξει...
Νομίζω πως πονούν κι όλας.

Όμως, αλήθεια, αυτό ίσως και να σε αδικεί.
Ναι...Γιατί η ανάμνησή σου δεν είναι μόνο αυτό.
Βλέπεις,
ώρες ώρες μού θυμίζεις
σώμα νεκρό
[μα πάλι;]
που μόλις πέθανε
και που το βάζω στην καρέκλα
[να καθήσει;
Όχι, να προσπαθήσει να καθήσει]
τού κουνώ τους ώμους
το τραντάζω, φωνάζω
"Ξύπνα! Ξύπνα!"
και αυτό συνέχεια πέφτει.
"Μα γιατί πια δεν στερεώνεσαι;"
Πού πήγε η ισορροπία σου,
οι μύες σου;
Αλήθεια, πού πήγαν;

Μωρέ, δεν πα' να πέφτεις και απ' την καρέκλα...
Δεν θα παρακαλώ
σώμα νεκρό να αναστηθεί.
"Μην βούλεσαι πράγματα ανημπόρετα να μπορέσεις".
Κάπως έτσι δεν το έλεγε η παραμάνα;
Όχι ότι με ενδιαφέρει δηλαδή. Αφού αυτό εννοoύσε.
[ή έστω, αυτό εννοώ εγώ τώρα.
Μήπως γίνομαι εγωίστρια λίγο λίγο;]
Για αυτό εγω στο λέω, πτώμα:
Άμα θες να σηκωθείς, σήκω.
Άμα θες να πας να την πέσεις σε τάφο, πήγαινε.

Δημοκρατία δεν έχουμε στο κάτω-κάτω;

Ωραία, λοιπόν, όσοι νεκροί θέλουν
ας αναστηθούν
ας μείνουν νεκροί
και όσοι ζωντανοί θέλουν
ας προσπαθούν σκόπιμα
ας χάνουν τον εαυτό τους.
Τι ωραία που είναι η δημοκρατία:
Όποιος θέλει ας ζήσει
όποιος θέλει ας πάει να κόψει τον λαιμό του.

Λέω να τελειώσω
μιας και τελικά
περισσότερο τσαντίστηκα
παρά σε εκτίμησα.
Λέω να καθιερώσω και εσωτερική δημοκρατία,
τη μία ας σε ανεβάζω
την άλλη ας σε πετάω στον τοίχο.
Βέβαια, ακόμα δεν καταλαβαίνω,
γιατί πια τόση δράση-αντίδραση
τόση φάση-αντίφαση
και πραγματικά
τόση αναποφασιστικότητα;

Δεν ξέρω.
Άντε, παίξε και εσύ τώρα:
Θα μού πεις
ή
δεν θα μού πεις
γιατί
δεν
αποφασίζω;

2007-06-05T04:33:00.000-07:00

Ένα

Ή όλα ή τίποτα.
Απόλυτα.
Η στήλη σου εκεί
η στήλη μου εδώ.
Θέσεις απόλυτες.

Δύο

Διάζευξη.
Είτε...είτε.
Υπάρχει και ενδιάμεσα
αλλά ένα από τα δύο θα γίνει.

Αποφασιστικότητα; Μόνο;
Προφανώς όχι.

Τρία

Κάπου ενδιάμεσα τρέμει,
το σχοινί τραβιέται από δύο μεριές.
Δεν τού άρεσε το ένα.
Πατάτε πάνω στο σκοινί, ενώ αυτό κοντεύει να σχιστεί.
Δεν το βλέπετε;
Θα μείνουν πάλι οι δύο άκρες ξεχωριστά.

2007-05-31T12:38:00.000-07:00

Τον τελευταίο μήνα (Μάιος πάει να πει) νομίζω ότι το υποσυνείδητό μου μού πέταξε ό,τι μού κρατούσε για χρόνια. Εκείνες τις δύο φορές που ξύπνησα ένιωσα να μπρερδεύω το γνωστό μου σύμπαν με αυτό του ονείρου. Δεν άντεχα, έσκαγα. Και τότε είναι που σηκώνεσαι από όπου έχεις κοιμηθεί, κάθεσαι βουβός με το κεφάλι να σκύβει χαμηλά και αναλογίζεσαι. Δεν μπορείς να περιγράψεις το τι είδες -πόσο μάλλον το τι ένιωσες- και περιμένεις μέχρι να ανακυκλωθεί το όλο σενάριο στα πεταχτά μπροστά σου. Τότε είναι που θες οπωσδήποτε να μιλήσεις για αυτό, είναι εκείνος ο πρώτος άνθρωπος που θα δεις διπλα σου εκείνη τη στιγμή και που θα τού πεις ό,τι μπορείς να φέρεις στα μέτρα του αντιληπτού. Φοβάσαι, ναι, εξυπακούεται ότι φοβάσαι μήπως γίνει θνητό, αλλά πρέπει να αποσυμπιέσεις τον βόμβο από το βίωμα. Ή ψευτοβίωμα. Αλλά αφού το ζεις εκείνη τη στιγμή, έστω και νοερά, τότε γιατί να μην θεωρείτα βίωμα;

Δύο φορές μού έτυχε αυτό. Τα όνειρά μου γενικά έχουν μετατραπεί σε πολύ έντονα χτυπήματα, θετικά, αρνητικά, ακόμα και χτυπήματα αχρωμάτιστα. Το τελευταίο έδωσε μία βοήθεια μετάφρασής του σε κάτι πιο γήινο. Το μέσο για τη μετάφραση κατάλαβα ότι είναι οι Ulver και ειδικά το Quick Fix Of Melancholy. Λέω για τη διάθεση, για αυτό που μένει κατά το άκουσμα. Σχετικό -και μάλιστα αρκετά σχετικό- είναι και αυτό που μένει από τα όνειρά μου, εφόσον πρόκειται για όνειρα το ίδιο έντονα με τα δύο τελευταία.

Περιγράφω το τελευταίο. Το έκανα πολύ πιο συγκεκριμένο από τη φύση του. Ήθελα να μείνει αφηρημένο, αλλά ήθελα και να αποθηκευτεί. Για το πρώτο δεν τολμώ να μιλήσω, έχει περάσει καιρός και θα χαθεί το μυστήριό του.

Α’

Μονοπάτι. Νύχτα. Πλάκες πέτρινες
και λίγο δάσος να πλησιάζει την πόλη.
Δέντρα μάς μονώνουν
απ’την βουή των αυτοκινήτων
από τις φιγούρες που ανασαίνουν.
Μία τσάντα με χαρτιά. Δεν τη θέλω.
«Ανέβα. Τώρα». Όχι, δεν θέλω να ανέβω ακόμα. Πρέπει όμως.
Θα γλιτώσω. Μπαίνω ξανά στην πολυκατοικία.
Η πόρτα της εισόδου ανοίγει. Παίρνω το ασανσέρ. Θυμάμαι:
«Πήγαινε. Θα χάσεις». Θα πάω. Όχι όμως εκεί.
Γιατί δεν με νοιάζει τώρα αν θα κερδίσω.
Ασανσέρ μεγάλο. Πατάω το 6, όχι το 2. Το 6, το 6, ξανά, ξανά, γρήγορα,
θα με δουν, θα με ακούσουν, το 6. Μην πατήσεις το 2.

Β’

Ώμοι συσπειρωμένοι μέσα σε ασανσέρ
μικρό, σκούρο, σιδερένιο
με μια αδύναμη λάμπα φθορισμού.
Με κλείνει το τετράγωνο.
Με έκλεισε και δεν χωράω και φοβάμαι.
Βουβός πανικός.
Το ασανσέρ ανεβαίνει αργά
σαν να παίζει με τα όριά μου.
Θα ανοίξει η πόρτα, θα ανοίξει...

Βγήκα.
Μαύρη μεγαλοπρέπεια ντυμένη με μάρμαρο.
Το ταβάνι ψηλά.
Το πάτωμα σκούρο με ματ μάρμαρο.
Οι τοίχοι σκούροι, ακανόνιστα γεωμετρικά σχήματα.
Δίπλα σε μεγάλα ανοίγματα του τοίχου
Ανοίγματα-έξοδοι, με αιθέριες γιγαντιαίες κουρτίνες να κύρτονται στο μέσα.
Έξω ένα μπαλκόνι.
Ίσως από νεφελώδες μάρμαρο. Σκούρο. Σκούρο.
Η νύχτα. Σκούρα. Η πόλη. Μια πόλη. Η πόλη φωτεινή.
Στο σκούρο δάπεδο έλαμπε η πόλη.
Η πόλη φωτεινή.
Το μπαλκόνι ήταν πόλη και έβλεπε τα φώτα της
στο βάθος του βραδινού ορίζοντα.
Μπαίνω ξανά μέσα. Η πόρτα η ψηλή η μεγάλη η μαρμάρινη
ανοίγει. Ακούγεται μουσική. Πλήκτρα. Μπλεγμένα πλήκτρα.
Και ο χώρος, να,
πλήκτρα ασπρόμαυρα σε μαύρο δέος.

2007-05-31T07:33:00.000-07:00

"Προ-σχολιάζοντας: Είναι απλό και ειλικρινές."

Με συγχωρείτε λίγο και έφυγε από το πηγαδάκι των κρασιών στο χέρι και των συγκρατημένων χαμόγελων. Τα παπιόν των άλλων τού θύμιζαν το δικό του, το δικό του τώρα τον έσφιγγε πολύ, το παπιόν το δικό του τον έκανε να νιώθει πια ότι σκάει. Άφησε το ποτήρι του με το κρασί στον μπουφέ και πήγε προς τις τουαλέτες. Στη μικρή διαδρομή δέχτηκε τα βλέμματα πολλών, εξεταστικά από τους άνδρες και προσεγγιστικά από τις γυναίκες. Ανταπέδωσε ανάλογα, με αδιαφορία στους μεν και με εκτίμηση στις δε.

Γυναικών...Να των ανδρών. Η πόρτα ανάλαφρη, σπρώχνεις, ανοίγει, κλείνει από μόνη της, ο άλλος πλένει τα χέρια του, φαίνεται να καταφέρνει να μην βρέχει το μανίκι, δεν παίζει να ‘ναι κανάς άλλος μέσα, πολλή ησυχία, το νερό σταμάτησε, ναι, το χαρτί...τέλος. Εγώ εν τω μεταξύ ας απασχολούμαι με την πόρτα που θα επιλέξω. Ο άλλος ανοίγει την πόρτα και αυτή κάνει το ανάλαφρο τεταρτοκύκλιό της. Μόνος; Ναι, μάλλον, μόνος. Ο χώρος είναι απομονωμένος, μέσα γεύονται το φαΐ και τη μουσική και τις γυναικείες φιγούρες. Ας μπω εδώ. Πολύ μάρμαρο, σαν καθρέπτες παντού, στα πατώματα, στους τοίχους...μα μάρμαρα στις τουαλέτες; Για να πετάξεις τα σκατά που έφαγες τόση χλιδή... Ανοίγει το φερμουάρ, κατεβάζει το παντελόνι, περιμένει λίγο, κλείνει τα μάτια του. Εσωτερικό «ουφ», πολύ θα ήθελε να το πει και απ’ έξω του, αλλά δεν τολμούσε. Ο νους του τρέχει για λίγο, θυμάται, χαμογελά, αφαιρείται. Ξεχάστηκε τώρα. Κατεβάζει το σώβρακό του, προετοιμάζεται ψυχολογικά, κατόπιν σωματικά, τα χέρια του πλησιάζουν το όργανό του, έτοιμο πια για τη διαδικασία. Τώρα παύει να τη σκέφτεται, είναι αυτός και η οργανική του πια ανάγκη, αυτός και η ικανοποίηση, η ηδονή, ο οργασμός...Κατά την αποκορύφωση πιέστηκε να ανοίξει τα μάτια του, κοίταζε γύρω του καθώς το μισό του κορμί ψευτο-έλιωνε, γύρω του το μάρμαρο, ο καθρέπτης, ο εαυτός του τριγύρω του να τον κοιτάζει με τη ματιά της απόλαυσης και κατόπιν του υπολείμματος της μαλακίας. Ο οργασμός υποχώρησε απότομα, τα χέρια έμειναν εκεί χαλαρά, το σώμα ξέσπασε αλλά εκείνος εγκλωβίστηκε μέσα σε ένα παιχνίδι που ο ίδιος είχε σκηνοθετήσει. Τελικά η κίνηση αυτή είναι πολύ ευαίσθητη, πρέπει να γίνεται υπό αυστηρές προσωπικές συνθήκες. Είναι κίνηση επικίνδυνη. Επικίνδυνη; Τι επικίνδυνη, ρε, μια ζωή μαλάκας, έτσι και τώρα, μαλάκας είσαι, να αρχίσεις να σού παίρνεις και πίπες! Και όλα αυτά υπό επήρεια, αυτή, αυτή, να πού έφθασα για αυτή. Ώστε «αυτή» πια;Έγινε «αυτή»; Έπεσαν δηλαδή τα ονόματα και η προσοχή και τα βάθρα; Για αυτή λοιπόν, για μια από τις πολλές «αυτές» με ειδα να ξεφτιλίζομαι. Δεν έκανα έρωτα μαζί της, ούτε καν σεξ. Ήμουν μόνος μου εδώ και αυθυποβαλλόμουν ότι είμαι μαζί της.

Παιχνίδι δεύτερο τώρα. Η νέα αυθυποβολή. Το «αυτή» ήταν αυθόρμητο, μα και μια δικαιολογία αναγκαία για την άφεση της κίνησής του.Θα μπορούσα να είχα πάει με πουτάνα. Αλλά το έκανα σκεπτόμενος εκείνη, αυτό είναι προδοσία για το τότε, για εμένα, για το τώρα. Και τώρα που κορέστηκε η σάρκα εκτιμώ τις στιγμές μαζί της, εκτιμώ την ίδια, επιθυμώ να μού μιλήσει, να με κοιτάξει, να την αγκαλιάσω σφιχτά και να επιζητήσω να με αγκαλιάσει κι εκείνη. Θέλω εκείνη την αύρα γύρω από τις μορφές μας όταν στέκονταν δίπλα, εκείνα τα συναισθήματα που πάλλονταν σαν πόδια ψηλόλιγνης αράχνης, τόσο αιθέρια και ανάλαφρα όσο και τρομαχτικά. Όχι, δεν είσαι αυτή. Αλλά δεν είσαι και εδώ και εγώ ζητούσα ένα εδώ. Δεν μετάνοιωσα τελικά, αλίμονο. Το ήθελα και το έκανα. Δεν υπάρχει λόγος να μετανοιώσω για κάτι που ήθελα.

Βγήκε από την πόρτα έτοιμος. Το παπιόν στην τσέπη, τα μανίκια του πιτσιλημένα από νερό, τα χέρια του χωρίς ένα ποτήρι ή κάτι τις να τα απαλλάσσει από την αμηχανία. Περπατούσε στην αίθουσα δεξιώσεων απολαμβάνοντας τον πιανίστα, ναι, είναι πολύ καλός, τον εναπομείναντα μπουφέ, τα φώτα στην κορυφή του ψηλοτάβανου δωματίου, το ζάλισμα από το κεφάλι να κοιτάζει ψηλά, το γκαρσόνι
«Θα πιείτε κάτι;» - «Όχι, τίποτα.»

2007-05-31T04:15:00.000-07:00

Πονάς;
Ναι, προσπάθησε να διώξεις
τις πληγές που συσσωρεύτηκαν.
Μηπως και καταλάβεις
την κοινή φύση όλων μας.
Γιατί είμαστε αναλώσιμοι, γιατί ζητάμε το αειθαλές
και η φθορά μάς πανικοβάλλει.
Χαμήλωσε τα βάθρα τώρα,
ο ουρανός μας είναι ξάστερος και παγερός.
Και ενώ εδώ η πυξίδα τρεμοπαίζει
τα άστρα τη δείχουν την πορεία.
Τα βάθρα στην πορεία δεν υπάρχουν
που έχεις να ακολουθήσεις
ισοπεδώνοντας
την αυθεντία, το γνώριμο, τον έρωτα και τις πυξίδες.
Ο ουρανός στο μαρτυρά
τι έχεις να ακολουθήσεις.

Όνειρο

2007-05-31T03:53:00.000-07:00

Δυνητικά είναι όνειρο. Δεν είναι κάποιο συγκεκριμένο, αλλά εκφράζει συγκεκριμένο βίωμα και συναίσθημα. Είναι αυτό το παιχνίδι μεταξύ ονείρου και πραγματικότητας. Όταν ξυπνώ έρχεται συνήθως πόνος . Σε μία διπλή πραγματικότητα δεν άντεξα τη διαφορά και...έγραψα.

A’

Το στόμα ήταν ακόμη σφαλισμένο
Από ‘κείνο το αχνό δάχτυλο
Που τη μιλιά σού καταπίνει.

Λιθοβολούνταν μεταξύ τους η όψη και το σφάλισμα
Έσπασαν τον καθρέπτη τον διαχωριστικό τους
Τα θρύψαλα καρφώθηκαν στα σφιχτά μάτια
Που μάταια έκλεινα για να μην πονέσω.
Και λέξη δεν πρόλαβα.

Τα μάτια ανοίγουν λίγο λίγο.
Ο πόνος του ονειρικού χαρακώματος είναι ακόμη πιο έντονος
Όταν ξυπνάς
Και χαρακώνεσαι απ’ την απώλεια του πραγματικού.

Β’

Ο ουρανός πια που κρατώ
Βάρυνε απότομα
Και τα σύννεφα φέρνουν κραδασμούς απ’ τις καταιγίδες.
Ηλεκτρίζομαι από τον ήχο του κεραυνού
Που διαπερνά τη σχισμή του κρανίου
Και πυρακτώνει με ρίγος το κέντρο της συνειδήσεως.

Ο ουρανός καίγεται και με καίει.
Αφήνω να πέσει στη λίμνη
Με καπνό απ’ την εφυδατωμένη φωτιά
Και κραυγές
-Συγνώμη.-
Και βουβά εγώ
Τρέμω πως πνίγεται η τελευταία μου ελπίδα τώρα δα
Καθώς βλέπω τον Αυγερινό να βυθαίνεται
Και την Πούλια να μην ανασταίνεται.

Σκιές

2007-05-31T03:36:00.000-07:00

Ήσασταν εκεί, ήσασταν εδώ.
Είστε εκεί και είστε εδώ
στα όνειρά μου.
Κάτι σκιές μονάχα βλέπω
-ζωντανές ή απατηλές
υποσχετικές ή απειλητικές-
στους τοίχους από φωτιά που σιγο-καίγεται.
Και κάθε φορά ζητώ
να έρθουν να μού μιλήσουν
μα τρέχουν μακρυά.
Τι είναι αυτή η νύχτα, αυτό το εδώ, αυτό το εκεί;
Καθήστε, παρακαλώ.
Με μπερδέψατε και πια
δεν ξέρω τι να ονειρευτώ.

Θύμησις

2007-05-29T19:18:00.000-07:00

ναι, αμέ. θυμάμαι, πολύ καλη μνήμη, μα κρίμα να έχω αμνησία.

(αμέ.)

Μόλις στο μηδέν

2007-05-29T06:04:00.000-07:00

Αρκετά.

Πέσαμε. Γλείφουμε το χώμα

και μασάμε χαλίκια.

Τα δόντια μας ραγίζουν.

Τα μάτια μας στα μάτια σας ματώνουν.

Πέσαμε. Μάς πατάτε

χαμηλά. Και σκόνη από την αναστάτωση των καλπασμών.

Πυροβολητά διαπερνούν τις συνειδήσεις,

ουρλιάζουν. Το έδαφος πάλλεται.

Έρχονται και άλλοι βάρβαροι.

Μάς ισοπεδώνετε, μάς χαρακώνετε.

Γίναμε ζώα και δούλοι,

παρακαλούμε πια.

Παραδοθήκαμε. Είμαστε εδώ χάμω.

Αρκετά. Χάσαμε τη δύναμη, χάσαμε τον άνθρωπο

γίναμε χώμα και λιώμα, γίναμε πέτρες και σκόνη.

Εξαϋλωθήκαμε

και δεν παρακαλούμε πια.

2007-05-29T05:18:00.000-07:00

Αχά..Το συγκεκριμένο λέει για πολλά, λέει για τη ματαιοδοξία, για την πίστη, για την ταύτιση. Είναι μια μετάπτωση από το πάθος στην εξοικείωση και στην απομυθοποίηση. Είναι και άλλα, περισσότερα...

(Τίτλος)

Σαν σ’ ένα παζάρι.

Καλάθια, υφάσματα το ένα πάνω στο άλλο, εικόνες πληθωρικές και μαζικές, έλλειψη συγκεκριμένου, μια ενοχλητική ποικιλία. Η εικόνα δομείται από πολλά χρώματα. Ενσαρκώνεται από σπασμωδικές και νευρικές κινήσεις. Το πλήθος και η βουή του. Η βουή της αναστάτωσης. Και η σκόνη και ο καπνός της αναζήτησης. Πάνω από τις κορυφές των κεφαλιών.

Ματιές γρήγορες και κοφτές. Το κεφάλι γυρνά δεξιά-αριστερά σε κάθε βήμα σαν να ταλαντώνεται. Αξιολόγηση και αποδοχή και απόρριψη. Τα υλικά πάνω στις κουρελούδες του πατώματος είναι πολλά. Μα και αναλώσιμα από κάποιον αγοραστή που θα προλάβει την αγορά. Μέσα σε ένα ανθρώπινο χάος, σε ένα σαρκικό ξέσπασμα από ιδρωμένες επιδερμίδες και γυαλιστερά πρόσωπα, ο καθένας αναμένει την καταστάλαξη και την κτήση. Την ιδιοκτησία και την αποκατάσταση του δικού του. Βιάζεται, κλέβει ματιές, θα βρει ωραία νταμιτζάνα, θα προλάβει κάποιος άλλος την αγορά μιας τέτοιας πιθανής νταμιτζάνας, αρέσει όντως η νταμιτζάνα; Μήπως αρέσει επειδή οι προσωπικοί συνειρμοί μεταπλάθουν την αντικειμενική της εικόνα; Αντικειμενική εικόνα και υποκειμενική εικόνα, ο αποχρωματισμός και η απόχρωση.

Ναι, η νταμιτζάνα είναι μια πιθανή επιλογή. Μα παρά κάτω υπάρχει ένα βάζο πήλινο και αιγυπτιακό, μυστηριώδες . Στη Μεσοποταμια η Αίγυπτος εκφράζει τον πόθο ενός ταξιδιού, ωραίο το αιγυπτιακό βάζο. Πιο ωραίο από την νταμιτζάνα, ίσως. Η νταμιτζάνα ήταν πρακτική και απλή και όμορφη, το βάζο είναι πιο απατηλό και πιο ουτοπικό. Το βάζο εκφράζει τον πόθο του Νείλου, της σποράς και της καλλιέργειας, του Ρα και του ήλιου.
Η αγορά του βάζου λοιπόν. Η επιθυμία ικανοποιήθηκε, η ορμή για διερεύνηση και αποκρυστάλλωση κορέστηκε. Δεν επιζητείται κάτι περισσότερο, δεν υπάρχει η ανάγκη της ανακάλυψης του ιδεατού και της τελειότητας. Αγοράστηκε το βάζο επειδή ταυτίστηκε με την ανικανοποίητη επιθυμία ενός αιγυπτιακού ταξιδιού. Η ανάγκη για την Αίγυπτο πλάσαρε το βάζο στον νου και έπειτα στη συναισθηματική κατεργασία . Το βάζο αγοράστηκε και κατοχυρώθηκε.
Οι αγκώνες έχουν περισφιχτεί γύρω από το βάζο. Μην πέσει και σπάσει. Διαδρομή προς την κατοικία. Πέρασμα μέσα από το πλήθος. Το πλήθος άλλαξε, μετακινήθηκε. Τα κουρέλια και η πραμάτεια στα κουρέλια έμειναν εκεί. Η διαδρομή τού πήγαινε έγινε η διαδρομή τής επιστροφής . Να το κουρέλι με την νταμιτζάνα, ματιά νοσταλγική και απαξιωτική συνάμα, ματιά που κρύβει ανησυχία για το αν πράγματι το βάζο ήταν προτιμότερο της νταμιτζάνας . Αλλά το βάζο βρίσκεται στην αγκαλιά και υπόσχεται πολλά. Και τα υπόσχεται άμεσα. Γύρισμα του κεφαλιού ευθεία, αγνάντεμα στη διαδρομή της επιστροφής αλλά με ένα νέο αντικείμενο αυτή τη φορά. Δύο πράγματα άλλαξαν· τα άδεια χέρια που τώρα είναι γεμάτα και οι περαστικοί στην πορεία .
Άφηξη στην κατοικία. Τοποθέτηση του βάζου με προσεκτικό τρόπο στο τραπέζι. Άναμμα φωτιάς στην άκρη του δωματίου, γέμισμα του νέου βάζου με νερό από την πηγή. Λίγο ψωμί και ύπνος στα κουρέλια . Το βάζο ίσως να προσφέρει όνειρα στην Αίγυπτο κατά τον ύπνο.
Πρωί. Έξω κόσμος, φασαρία, χορεύτριες στους δρόμους, κάρα με ζώα. Αλλά αντίκρυσμα στο βάζο είναι η έγνοια . Να, να το, εδώ είναι.

Το βάζο παρέμεινε στην ίδια θέση και το επόμενο πρωινό και το μεθεπόμενο και πολλά πρωινά ακόμα. Για αρκετές μέρες γεμιζόταν με νερό. Σταμάτησε και να γεμίζεται. Κάποτε ράγισε από τις απότομες μεταβολές της θερμοκρασίας . Ξεχάστηκε, πετάχτηκε. Όπως κάθε υλικό, έτσι κι αυτό υπόκειται στη φθορά και δεν είναι αειθαλές . Η ύλη φθείρεται. Το αίσθημα πάνω σε κάτι υλικό φθείρεται, ο άνθρωπος είναι ύλη και φθείρεται· η ύλη προορίζεται για την υλη. Η ύλη γεννά συναισθήματα το ίδιο εύκολα όσο και τα αφανίζει. Η ιδέα περί αφθάρτου είναι ουτοπία και η δέσμευση με την ύλη είναι φθορά .